کسی رو که خیلی دوست داری زود از دست میدی

از اینکه خوب نگاهش کنی از اینکه در اغوشش بگیری

از اینکه تمام حرف هایت را به او بگویی

از اینکه همه لبخندهایت را به او نشان دهی

مثل پروانه ای زیبا بال میگیرد و دور میشود

و تو خیال میکردی تا اخر دنیا میتونی طلوع افتاب را

با او تماشا کنی اینه رسم روزگار؟؟؟؟

کسی که از دیدنش سیر نشده ای زود از دنیای تو میره

بدون اینکه حتی رد و نشونی از خودش تو دنیات بجا بذاره

چه ارزوهایی با او نداشتی چه اینده ی زیبایی با او می دیدی

فرصت نشد فقط یک بار سر روی شونه هاش بذاری و گریه کنی

اینه رسم روزگار؟؟؟؟